GENC FİLOZOF

TABULARA, TALANA, YALANA

BALTA

IRKÇILIĞA, SÖMÜRÜYE, ŞERİATA

HAYIR!..

Sorumlusu: Av. Hayri BALTA

e-posta: hayri@bilgebalta.com

Site adresi: www.bilgebalta.com

TANSEL SEMİR

(GENÇ FİLOZOF)

İÇİNDEKİLER:

Abis Canlısı

Alevilik Nedir?

Alevilik ve Toplumsallaşma

Allah’sız Yaşayamam

Allah Yok Toplum Var

Alt Yapı ve Üst Yapı üzerine notlar

Demokrasi ve Bilinç

Demokrasi ve Laiklik

Din'in Sosyolojik, Psikolojik ve Felsefi Gelişimi

Düşünen İnsan Kimdir?

Düşünemeyenler Öleceklerini Bilmezler

Düşünmenin Temel İlkeleri

Eğer Ölürsem Dostlar

Emek ve Emekçi Sorunu

Eşitlik, Adalet ve Özgürlük

Evrimin Çocuğu: İnsan

Evlilik, Sevgi ve Bilinç

Gerçekler ve Dogmalar

Gülmenin Psikolojisi,

Kamusal Alan Türkiye'nin sınırlarıdır.

Kendi Kendinizi Kandırmak Zorundasınız

Kitap Biriktirmeliyim

Kurban ve Acıdan Haz Almak

Laikliğin Tek Dayanağı İnsandır

Marx Öldü Yaşasın Darwin

Ö.

Özdeyişler

Sevginin Temel İlkeleri

Tanrıben

Üretimin Temel İlkeleri

GERÇEKLER VE DOGMALAR

Düşünen insanların dogmaları eleştirmeleri kimilerini incitebilir. Peki, kimler incinir bu aydınlık sözlerden? Kimlerin çıkarına dokunur bu sözler.

Bir çocuk doğduğunda ona olmayan, kanıtlanmayan olaylar anlatılır. Çocuk bu olayları, dogmaları gerçekten varmış gibi algılayıp hayatını bu yönde sürdürür.

Kimler, bu olmayan, kanıtlanmayan, deneye tabi tutulmayan dogmalara inanır? Dogmalardan çıkar bekleyen herkes. Çıkarcılar neden dogmalara yönelir?

İnsanoğlu evreni veya doğayı kavrayabilecek düşünce yapısını, evrimsel süreç içerisinde doruğa ulaştırabilmiş değildir.

Bilim insanları beynin on bin yılda bir mikron değiştiğini söylemektedir. Bu süre, daha birkaç bin yıl önce mağaradan çıkmış insanoğlunun evrimsel değişiminin ne denli uzun yıllar alabileceğini bize göstermektedir. Buna ek olarak insanoğlunun evreni veya doğayı algılamasının, uzun yıllar alabileceğini düşünmek yerinde olur sanırım.

Evreni veya doğayı algılayamamanın sonucu olarak insanoğlu, kendini yalnız ve çaresiz hissedebilmektedir.

Sezgileşme (empati) yeteneği gelişmemiş olanlar, karşısındaki nesneleri kendine yabancılaştırır. Örneğin güneşi algılayamayanlar veya sezmeyenler onu tanrılaştırmak koşuluyla kendine yabancılaştırır.

Aynı olay iki insan arasında da olabilir. Birbirini tanımayan iki insan karşısındakini kendine yağı (düşman) görebilir.

Sezgileşme yeteneği olanlar evreni kavramaya çalışırken, bu yetenekten yoksun olanlar evrene yabancılaşmakla birlikte kendine de yabancılaşmış olur.

Kendine yabancılaşanlar beniçinci (benmerkezci) bir yaşam sürerler.

Bu yaşam kişiyi gerçeklerden soyutlar ve çıkara yöneltir. Çıkarlar hem evreni kavrayamamanın sonucu oluşan yalnızlığı unutturur, hem de kişinin düşünme eyleminin önüne geçer.

Kısaca şöyle diyebiliriz: Kişi düşünmemek için her türlü çıkara başvurmaktadır. Düşünme eylemine geçmemek ya da yalnızlığa düşmemek için kişi kendine çıkar alanları oluşturmaya başlar. Çıkar alanı düşünemeyenler için bir haz kaynağıdır.

Bu yaşam alanını kaybetmemek için, çıkar alanına sıkı sıkıya sarılırlar. Daha çok dogmalara inanır, daha çok kendi kendilerini kandırırlar. Yalanları haykıranları da ya yok ederler ya da gözdağıyla sindirirler.

Sonra birileri çıkıp şöyle der; “İnananların duygularını incitiyorsunuz.”

İnananlar gerçekten inciniyor mu? İncinen gerçekten insanın duyguları mı, yoksa çıkarları mı?

Düşünemeyenin duygusu olur mu? Duygu ne demektir? Dogmalara inananların, bireyci çıkarlarını savunanların duyguları gerçekten var mı? Bu sorular yanıt bekliyor?

Dünyada milyonlarca aç insan yaşam savaşı veriyor. Bir yandan zenginler kasalarını doldururken, bir yandan yoksul çocukların derileri kemikleşiyor, kalbi küçülüyor.

Savaşlar çıkıyor, insanlar ölüyor. Eksik beslenme, sağlık sorunları, eğitimsizlik dünyanın her yerini sarmış durumda. Oysa bunlardan dolayı kimsenin duygusu incinmiyor.

İnandıkları dogmalar söz konusu olduğunda duyguları incinenlerin duygusu olabilir mi? Düşünemeyenler, sezgileşemeyenler başkasının acısını duyabilir mi? Bence hayır; duydukları tek şey kendi yarar ve çıkarlarıdır.

Düşünemeyenlerin hiçbir isteği yoktur. Düşünmemek için her türlü oyalanmada bulunurlar. Dogmaların kökeni düşünememektir; üretememektir, paylaşamamaktır, sevememektir.

Çıkarcılar gerçeklerden korkarlar. Gerçekler onları incitir. Neden mi? Çıkar alanları, kargaşa alanları yok olduğu için; cennetleri elden gideceği, düşünüp acı çekecekleri için…

Gerçeklerden, doğrulardan incinenler düşünmek, üretmek, paylaşmak, sevmek istemeyenlerdir. Düşünebilen insan gerçeklere ulaşmak için çabalar ve hiçbir zaman gerçeklerden incinmez.

Düşünebilen insan okuyup bilgilenir ve var olan olumsuzlukları yok etmek için çalışır.

Toplumun mutlu olması için elinden geleni yapar.

Oysa düşünmeyenler/çıkarcılar asla düşünen insanları kabul etmezler.

Düşünemeyenler kendileri dışında herkesin acı çekmesini isterler. Bu acı onların yaşam kaynağıdır.

Birey toplum için vardır.

Kendi çıkarını toplumun çıkarından üstün görenler her zaman gerçeklerden incineceklerdir; ta ki toplum düşünen bireylerden oluşuncaya dek…

Tansel Semir, 11.12.2007 http://tanselsemir.blogspot.com/

ALLAH'SIZ YAŞAYAMAM

İnsanlar yalnız yaşayamaz. Yalnızlık; düşünmeyen, üretmeyen, paylaşmayan, sevmeyenlerle ilgili bir olgudur. Oysa dünyada altı buçuk milyar, insana benzeyen insanımsı; düşünmeden, üretmeden, paylaşmadan birbirlerini sevmeden yalnız yaşamaktadır.

Yaşamak bilinç ile olur. Bilinci oluşmamış olanlar, nesneleri iyelenmek (sahiplenmek) yolu ile kendine yabancılaşarak yalnızlaşmış olurlar.

Bilinci oluşmadığı için düşünmeyen insanların yaşam amacı, iye (sahip) olduğu nesnelerle (araç değerlerle) birlikte yaşamaktır. Bu iye olduğu nesneler ile birlikte yaşamak isteyenler iyelendikçe (sahiplendikçe) yalnızlaşırlar. Çıkarcılar nesneleri iyelenerek (sahiplenerek) toplumu yok ederek bireyci çıkarları ile baş başa kalmak istemektedirler.

Bu dünyaya neden geldik?

Nereden geldik nereye gidiyoruz?

Her şeyin bir yaratıcısı mı var?

Evren sonsuz mu sonlu mu?

Bu soruları kendi kendine soranlar, sonuç olarak bir tanrıya ulaşıyorsa bu kişiler yalnız ve aciz kişilerdir. Yalnızlığı ve acizliği; evreni veya doğayı veya kendini algılayamamasından kaynaklanmakla birlikte iye olduğu nesneleri de yitirmek kaygısından doğan çaresizliğin de bir sonucudur.

Allah var mıdır?

Allah ne zamandır var?

Allah'ı kim yarattı?

Allah olmazsa ne olur?

Allah ile yaşamak mı zorundayız?

Allah bizim neyimiz?

Onurlu bir insan onurlu bir yaşam sürmek ister. Düşünmek, üretmek, paylaşmak, sevmek ister. Kimsenin kimseyi sömürmediği, herkesin eşit olduğu mutlu bir toplumda yaşamak ister.

Bilimle; evreni, doğayı ve kendini özümsemek isteyen insan, deney ile gerçekleri bulmaya çalışır. İşin içinden çıkamayınca "Allah yarattı" demez…

Allahlı veya Allahsız kavramlarını kısaca irdeleyelim:

Tanrı tanımazların (ateist) Allah'a inanlara tepki olarak Allah'a inandıklarını söylememiz yerinde olur. Kuşkusuz bilinçli bir seçim değildir bu... Bilinçsiz bir seçim olduğunu ise şöyle anlayabiliriz: Olmayan bir tanrıyı tanımamak veya ona karşı olmak bilinçli bir eylem değildir.

Sonuç olarak bu kişiler ileriki yaşlarında yine tanrıya inanacaklardır. Bilinçsiz bir tepki ile tanrıyı tanımayanlar çıkarları doğrultusunda ve bu tepki ortadan kalktığında yeniden tanrıya inanacaklardır. 70'li yılların ateist görünenlerinin; bugün, herkesten çok tanrıya inanmış görünmeleri buna bir kanıttır.

Çevremize bakıyoruz, yaşamını çöp toplayarak geçiren veya sakat doğan biri bile ağzında Allah sözcüğünü düşürmüyor. Peki, neden bu denli aciz olduğumuz halde bile bir tanrıya sarılma gereği duyuyoruz.

Bir arkadaşımız veya bir düşmanımız yaşamımızı kötüye sürüklediğinde ona karşı bir düşmanlık veya kin besleriz. Oysa inandığımız bir Allah, bir insanı her türlü olumsuzluğa sürüklediği halde - örneğin bir yoksul, sokakta yaşamak zorunda kalan veya tecavüze uğrayan biri vb. Allah’a asla kızmaz ve ona kin beslemez; ya da onun olmadığı düşüncesine kapılmaz.

Allah her zaman yanımızdadır; para isterken, ev alırken, işe girerken, yazlıkta otururken, yemek yerken, cinsel ilişkiye girerken…

Her yerde Allah'a şükür ederiz. Ondan yardım dileriz. Yoksul da olsak varsıl da olsak o hiç yanımızdan ayrılmaz. Dilimizden düşürmeyiz onu.

Allah'ı ağzından düşürmeyen bir Profesöre şunu yazdım: "Bu denli aciz misiniz, Allah olmadan yaşayamaz mısınız? Bu denli mi kendinizi çaresiz ve yalnız duyuyorsunuz. Kendinizi, Allah olmadan denetleyemiyor musunuz? Allah olmasa yaşamaz mısınız?.."

Evet; para, ev, yazlık, araba, ün, mevkii peşinde koşanlar yalnız ve çaresizdirler. O denli yalnız ve çaresizdirler ki bir evle bir arabayla bir yazlıkla mutlu olmaya çalışırlar.

Bir yoksulun yıllarca yemeğinden kısıp topladığı para ile bir araba alması ve onunla mutlu olmaya çalışması ne denli acı bir şey. Mutluluğunu arabadan çıkan egzoza bağlayan bir kişinin insan olabilmesi mümkün müdür? Bu denli yalnız, çaresiz, acınaklı bir duruma düşen birinin Allah'a sarılması belki de doğal karşılanmalıdır.

Tanrının olmadığını söylediğimde birçok kişi bana şöyle derdi: "Ona inanma, buna inanma peki kime inanacağız."

Düşünemeyenler kendi bilincine varamadığından güdüleriyle yaşarlar. Bu güdüleri kendileri belirleyemediğinden bir gücün kendilerini yönettiği fikrine kapılırlar ve bu yüzden kedilerine değil güdülerini yönettiği sandığı güce yani tanrıya inanırlar. Oysa bilinci gelişmiş birey kendine yani us'a inanır.

Bir ağaç bir kuş, bir dağ özlemi çekmeyen birinin, kendisini başkaları karşısında büyük gösterecek nesneleri iyelenmesi ve bu nesnelere tapması, kendini aşağılaması kendi kendini yok etmesi demektir.

Kendini yok edip ve kendini aşağılayan biri artık nesneleşmiş (maddeye tapmak) tanrılaşmış demektir. Bu tanrılaşmanın arkasında sömürme ve bu sömürüden haz alma isteği yatmaktadır.

Başkalarının acısından zevk/haz alma peşinde koşanlar kuşkusuz dilinden Allah'ı düşürmeyecektir.

KURBAN VE ACIDAN HAZ ALMAK

http://tanselsemir.blogspot.com/

Başkasının acısından zevk/haz alan tek canlı her halde insana benzeyen bu canlılar olmalıdır.

Gelenek ve göreneğini haz/zevk üstüne kurmuş olan bu canlı, insanlaşma yolundan vazgeçmiş ve yaşamını bir başkasının acısı üzerine kurmuştur.

Kurban kesme geleneği de bunlardan biridir.

Kurban kesme geleneği; düşünemeyenlerin, çıkarcıların, üretemeyenlerin; acıdan haz/zevk alanların eylemidir. Neden acıdan haz/zevk alırlar? Düşünemeyenler acı duyar mı? Bir başkasının acısını kendi acısı olarak görür mü?

Düşünemeyenler görmez, duymaz, işitmez ve de asla acı duymazlar. Bir başkasının acısı düşünemeyenler için bir mutluluk kaynağıdır.

Çocukken hatırlıyorum: biri yere düştüğünde herkes gülerdi, ben ise sanki kendim düşmüş gibi acı duyar ve üzülürdüm ve bu olaya gülenleri de bir türlü anlayamazdım.

Düşünebilen bir insan başkasının acısını duyar; kendini onun yerine koyar. Oysa düşünemeyenlerin böyle bir yetenekleri olmadığından başkalarının acısını mutlulukla karşılarlar. Çünkü yaşamaları başkalarının acı çekmesine bağlıdır.

Bir hayvan, bir insan(!) eliyle neden öldürülür. Kendisini bir hayvanın yerine koyamayan birine insan denebilir mi?

İnsan nedir?

İnsan düşünebilen, empati kurabilen bir canlıdır. Bu canlı acı duyar ve acıyı yok etmek için çalışır. Oysa düşünemeyenler acıdan haz/zevk alırlar. Acıdan zevk alanlar acıyla yaşamak isterler. Acı şiddete, şiddet teröre dönüşmedikçe düşünemeyenler rahat etmezler. Onun içindir ki kurban kesme geleneğini yaşatırlar.

Kurban kesmek, bir hayvanı boğazlamak, bir canlının yaşamına son vermek ve bunlardan haz/zevk almak düşünemeyenlerin temel özelliğidir. Bu kişiler başkasının veya bir canlının yaşamına son vererek mutlu olurlar. Bir canlının acı çekmesi düşünemeyenlerin mutluluğu demektir. Herkesin mutlu olduğu bir ortamda düşünemeyenler yaşayamaz. Zevkin olmadığı ortamlar düşünmeyenler için mutsuzluk ortamlarıdır.

Kurban kesme geleneğinin kökeninde düşünemeyenlerin acıdan zevk alması vardır. Düşünmeyenlerin beyni sınırsız gereksinimleri karşılayamayınca zevk veya şiddet duygusuzlukları doruğa çıkar. Sahip olma dürtüsüne yenik düşmemek için şiddete ve hazza yönelmek, düşünemeyenlerin doğal hareketidir. Hazdan (acıdan zevk almak) ve şiddetten soyutlanan kişiler yaşayamaz veya kendi kendine zarar vermeye başlar.

Acı, şiddet ve terör toplumun düşmanı olduğu halde düşünemeyenlerin dostudur. Toplumu oluşturan bireyler mutlu olmak için yaşar; oysa topluluğu oluşturan bireyciler başkalarının acı çekmesiyle mutlu olurlar. Kurban keserek de bir hayvanın acısıyla hem mutlu olur hem de hazlarını tatmin ederler.

Canlıyı boğazlayanlar kendilerini rahatlamış ve mutlu olmuş hissederler. Kurban kesme geleneğinin dinle olan bağlantısı bu olayın yalnızca bir bahanesi olarak kalmaktadır.

İnsan tanımadığı kişiyi veya canlıyı tanımak için her türlü insani yolu dener. Tanımak ve bu yolda emek harcamak insan için bir onurdur. Oysa düşünmeyenler tanımadığını düşman olarak görür. Onu tanımak istemez. Çünkü savaşmak veya yarışmak için bir düşmana gereksinimi vardır. Bu yüzden düşünemeyenler düşmansız yaşayamazlar. Kurban keserken de boğazladığı canlı onun için bir düşmandır. Bu düşmanı öldürerek -yaşamına son vererek- bir yarış kazanmış olur ve bu durumdan zevk alır. Bu zevk, yarışı önde tamamlamış hissi verir. Şizofrenik bir yaklaşımla kendi yarattığı düşmanı yine kendisi öldürür. Bu öldürme, katletme, boğazlama yapılırken hissedilenden çok hissedilmeyenler önemlidir. Bu katliamda insan olma, düşünme, sevme, yaşamı paylaşma, onur, emek gibi kavramlar hissedilmemektedir. Hissetmek/duymak düşünemeyenler için tanımsız kavramlardır.

İnsanoğlu duyacak, görecek, hissedecek sinirsel yapıya henüz evrimsel anlamda iye olamamıştır. Kendini, toplumu, canlıları, doğayı, evreni sevecek bir canlı yüz binlerce yıl sonra evrimleşerek oluşacaktır. İşte o zaman insanoğlu onuruyla yaşayacaktır.

EMEK ve EMEKÇİ SORUNU

http://tanselsemir.blogspot.com/

Emekçi kimdir? Her çalışan, üretime katılan emekçi midir? Emekçinin görevleri ve yapması gerekenler nelerdir? Emekçinin bilinçli olmasının gerekliliği var mıdır?

En başta şunu söyleyelim: Emek düşünen insanın bir eylemidir. Bu eylem bilincin bir sonucudur; düşünebilen, merak eden, sorgulayan, bilgilenen, paylaşabilen, sevebilenlerin eylemidir ancak üretim. Düşünemeyenlerin üretimi bilinçsiz; düşünenlerin üretimi ise bilinçli bir eylemdir.

Günümüzde emek ve emekçi sorunu geniş boyutlara ulaşmıştır. Bu sorunun kaynağı üretim ve bilinç birlikteliğinin olamamasından kaynaklanmaktadır. Emeğine, bilinç ile bağlı olmayan emekçi sermayenin kölesi olmaya tutsaktır.

Emek, emekçiden çıkmış sömürücünün mutluluğu olmuştur. Bu mutluluğun kaynağı, emekçilerin bilinçsiz ürettiği emeğin kendisidir. Emeği sömürücüye bir ödül olarak veren emekçi, kendini sömürüye açık hale getirip, düzenin devamlılığını sağlarken, aynı sürede bütün onurunu ve kişiliğini de bir daha kazanmamak üzere beş kuruşa satmaktadır.

Emekçi, emeğinin çok azını, ancak bir köpeğe verilen ekmek gibi, açlığa tutsak edilerek almaktadır. Bu açlığa ve sömürüye karşı hiç bir bilinçsel davranış koymayan emekçi, sömürüyü kendi elleriyle yaşatmaktadır. Kendini aşağılık ve zavallı gören, düşünceye ve bilgiye karşı hiç bir yakınlık duymayan emekçinin, verilen az ücretle varsıllık düşleri kurması sömürü düzeninin başlıca nedenlerindendir.

Emekçi varsıllık düşleri kurarken, sermaye iyeleri bu düşleri çok kolay paraya ve mutluluğa çevirebilmektedir. İşte bu yüzdendir ki varsılı yaratan yine bilinçsiz emekçinin kurduğu düşlerdir.

Şu ise çok şaşırtıcıdır: Emekçi, varsıl ettiği sermaye iyelerinin zenginliğini "Allah verdi ona!" diyerek savunması us’a aykırı bir durumdur. Emekçi, varsıla parayı veren Allah’ın, kendisi olduğunun ayrımında değildir.

Sermaye iyelerinin görevi sömürmek olduğu halde, emekçinin görevi de bu sömürüyü yaşatmak olmuştur. Bu nedenden dolayı emekçi dediğimiz kişiler, kendi emeğini bir kenara itip ve bu emeği hiçe sayarak, bir gün o sömürücünün veya varsılın yerinde olmak istemektedir. Kısacası emekçi, sermaye iyelerinin yerinde olmak istemekte ve o da bir gün bilinçsiz emekçileri sömürmenin düşlerini kurmaktadır.

Emekçinin mutsuzluğunun kaynağı sömürücüler olduğu halde, emekçi bu mutsuzluğun kaynağının kendi bilinçsizliği olduğunu bilmemektedir. Bu denli açlığın, sömürünün, aşağılanmanın ortasında bilinçli ve emeğine saygı duyan bir emekçi, nasıl olur da bunlara katlanabilir. Emekçinin insan olmak gibi bir derdi olmadığı gibi varsıl olma ve emek sömürme düşleriyle de tutuşmaktadır. Emekçiler kendi mutluluğunu, kendi içinde taşıdığının ayrımında değildir. Emekçi bilinçli, bilgili ve onurlu olmak zorundadır. Bu özelliklerden yoksun olanlar ezilmeye, aşağılanmaya, sömürüye her süre tutsak olurlar.

Emekçi; kendisinin “tanrı” olmadığını kabullendikçe başka tanrıların kölesi olmaktan kurtulamayacaktır. Eğer bir gün varsıl olup sermaye iyelerinin yerinde olma düşleriyle yaşarsa emekçi, adı emekçiden öte, sömüren insanların “fırsatı bulamamışı” olarak kalacaktır. Fırsatı bulsa, insanları sömürmeyi hiç çekinmeden gerçekleştirecektir. Bu yüzdendir ki devrim hiç bir süre bu tür bilinçsiz emekçilerin ürünü olamayacaktır. Devrim; emekçinin ezilmişliğinden değil; bilinçli, bilgili ve onurlu olmasından doğar. Eğer bilinçsiz emekçiler devrim yapabiliyorsa bu devrim yıkılmaya tutsaktır. Yapılan bu devrim yapay bir devrimdir. Devrim; düşünen, insan olma ve insan gibi yaşama çabasından başka düşü olmayan emekçilerin omuzlarında yükselip, bir daha geriye dönmeyecek biçimde gerçekleşebilir. Ezilmişliğinden dolayı devrimi savunanlar, devrimin hemen ardından bir sömürücü adayı olacaktır.

Bilinçli, bilgili, düşünen emekçi sınıfı doğduğu an sömürü tarihe karışacak ve herkesin üretime katılıp, ürettiğini paylaşan bir toplum yaratılacaktır. Yoksa mülkiyet, para ve yalan peşinde koşan emekçi ancak milyarlarca insanın mutsuzluğunun kaynağı olacaktır.

Karl Marx bilinci kabul etmemekle insanı ve kendini aşağılamaktadır; insanoğlunun evrimini görememekle büyük bir yanılgıya düşmektedir. Bu yanılgıyı ise ancak bilinçli insan görebilecektir.

Son olarak söyleyeceğimiz, sömürünün kaynağı sermaye iyelerinde değil; yalan, mülkiyet ve para peşinde koşan emekçinin, emeğini ve kendini, aşağılamasındandır.

Sömürüsüz bir dünya için; yalan, mülkiyet ve para peşinde değil, insan olma onurunu taşıyan, bilinçli, düşünen insanların yeşertilmesi umuduyla…

Devrim, düşüncenin; düşünce, evrimin ürünüdür.

Tansel Semir, 18.12.2007

DEMOKRASİ ve LAİKLİK

http://tanselsemir.blogspot.com/

Demokrasi ve laiklik ayrı ayrı işlenmesi ve irdelenmesi gereken konular gibi gözükebilir; ancak bu yazının amacı bu iki kavramın “öz“ itibariyle bir oluğunu göstermektir.

Demokrasi nedir; Laiklik nedir?

“Demokrasi” sözcüğü bilindiği gibi yunan kökenli olup “Halk Yönetimi” anlamına gelmektedir; ''demos'' halk, ''kratos'' da yönetim demektir. Bir de bunun karşıtı olan Teokrasi sözcüğü vardır. Teokrasi sözcüğü de yunan kökenli olup “Tanrı Yönetimi” anlamına gelmektedir.

Peki, bütün bunlar ne anlama geliyor?

Halkın egemenliği, halk yönetimi ne demektir? Ve halk kimdir?

Halk; toplum demektir. Toplum; yaşamını, akıl ve düşünce ile yönlendiren, özgürce karar verebilen, kimseye bağlı olmayan, tinsel her türlü yalandan kurtulmuş, eşit paylaşımdan yana olan bireylerin oluşturduğu insanlar kümesidir. Söz ettiğimiz demokrasi, yani halkın egemenliği bu insanların, yani bireylerin özgürce karar verebilme yeteneğidir. Bu yeteneğin özünde us ve bilinç olmak zorundadır. Demokrasi us/bilinç; us/bilinç demokrasi demektir. Başkalarının bireyler adına düşünmesi veya eyleme geçmesi de demokrasi yani us dışıdır.

Demokrasi deyince aklımıza us gelmelidir. Us’un yerine tanrıyı koyan bireyler demokratik değil teokratik bir yaşam sürerler; ve bu kişiler özgür karar veremedikleri gibi us’un yerine tanrıyı koyarak kendilerini de ortadan kaldırırlar. Us, insanın benliğini oluşturan biricik öğedir. Kendisi düşünmeyen, kendisi karar vermeyen bireyler, toplumu oluşturamadığı gibi demokrasiyi de yaşatamazlar.

Demokrasi insan evriminin bir sonucu olarak karşımıza çıkacaktır. Us, insanoğlunun evrim süreci ile birlikte gelişen bir olgu olduğu için ve bilinç de bu usun gelişimi sonucunda oluşacağından demokrasi evrimsel süreç ile toplum içerisinde oluşacak ve gelişecektir.

Demokrasi çoğunluğun istekleri değil; us ile bilincin istekleridir. Us yerine tanrıyı koyan bireylerin oluşturduğu topluluk, demokrasiyi değil teokrasiyi yaşatmaktadırlar. Teokrasiyi yaşatanların toplumsal istekleri yoktur; tam tersine bireyci istekleri vardır.

Toplumsal değişimler içerisinde kendini gösteren yönetim biçimlerinden biri de ‘seçim sistemi’dir. “Seçim sistemi” ile bireyler -us’u bir kenara atarak- bütün onurunu, kişiliğini kendi gibilere bırakmak koşuluyla, kendi sorumluluklarından kurtulmaktadırlar.

Seçim; us’tan yoksun olanların ortak çıkarlar altına bir tanrı yaratma girişimidir. Demokrasi ve seçim arasında hiçbir us’sal bağlantı yoktur. Demokrasiyi yaşatmak gerekir; bu da seçim sistemi ile değil, laikliğin yaşatılmasıyla olur.

Laiklik yaşatılmalı ve kuralları aynen uygulanmalıdır. Laiklik gelecek neslin yaşam kapısıdır. Bu kapıyı sonuna dek açmalıyız.

Laikliği tanımlamaya çalışırsak;

Laikliğin başlangıç noktası bireydir. Nedir birey ve birey olmanın nitelikleri?

Birey olmak kişinin en başta kendi varlığını duyumsaması ve kendisini özümsemesine bağlıdır. Nereden geldim, nereye gidiyorum gibi soruları yanıtlayabilecek bilgiye iye olmalıdır birey. Demek ki; birey, en başta yaşamı sorgulayan, kendini ve evreni özümsemeye yönelik adımlar atan, bilgiyi ve bilimi kendine kılavuz edinen kişi demektir.

Bu sorgulama, özümseme ve kılavuzluk; evrenin sonsuzluğundan atomun en küçük parçasına dek geniş bir alanı kapsamalıdır. Evreni ve doğayı incelemek, doğanın işleyişini anlamak ve bunları yorumlamak gerekir. İnsan olmanın özünde bunlar yatmaktadır.

Birey olmak toplumun bir parçası olmaktan geçer. Çıkarlar, bireyci değil toplumsal olmalıdır. İye olma isteği beyinde yok edilmelidir. Yalanın, hırsızlığın, sömürünün, yoksulluğun, kısaca her olumsuzluğun kaynağı “iye olma” isteğinde yatmaktadır.

Laikliğin en büyük önemi, kişinin her türlü dinsel ve tinsel yalanları beyinde yok etmekten geçmektedir. Birey, tanrının yerine kendini, yani us’u koymalıdır. Laikliğin en büyük özelliği, -demokraside olduğu gibi- us’u öngörmesidir.

Laiklik dinsizlik midir?

Evet, laiklik us dışı her olguyu kabul etmediği gibi din’i de kabul etmemektedir. Din, us dışı olduğu için laiklik dışıdır da. Dinler yalan üzerine, sömürü üzerine, kendi kendini kandırma üzerine kuruludur.

Dinde birey yok, bireyci/çıkarcı vardır. Oysa laiklik bireyciliği kabul etmez.

Din, eşitsizlik üzerine kuruludur. Oysa laiklik eşitsizliği kabul etmez; laiklik eşitlik üzerine kurulur.

Kısaca; birey laikliği, bireylerden oluşan toplum ise demokrasiyi yaşatacaktır.

Us’un amacı doğruyu bulmaktır. “Değişen doğruyu” bulmaktır. Doğru –değişmekle birlikte- tektir. Bilimdeki doğrunun sağı, solu, dinlisi, dinsizi olmaz. Değişen doğruları bilimden alıp bireyin özüne indirecek bir demokrasi, laiklik anlayışı geliştirmek gerekir. Teknolojinin gelişimi ile araçsal iletişimin arttığı bir dönemde bu gelişmeyi süreç belirleyecektir.

Türkiye’de laiklik öyle bir konuma gelmiştir ki herkes bu konuda ödün vermektedir. Beyninde; öteki dünya, rahat yaşam, varsıl olma, iye olma gibi bireyci istekleri barındıranlar laik ve demokrat olamadığı gibi, yaşadığı ülkeyi de karanlığa sürükleyeceklerdir. Bu da Türkiye’nin daha da yoksullaşması, sömürülmesi, mutsuzlaşması, parçalanması demektir. Her geçen gün mutsuz ve umutsuz bir Türkiye karşımıza çıkmaktadır.

Laiklik; mutluluğun ortakça eşit biçimde paylaşılması olduğu gibi, bir ülkenin parçalanmaması, yoksullaşmaması, kargaşaya sürüklenmemesinin de güvencesidir. Bu yüzden yoksulluktan, parçalanmadan, kargaşadan kendilerine pay kapmaya çalışanlar laikliğe düşman olacaklardır. Türkiye’de kaç kişi var, yaşamını paylaşıma, eşitliğe, ülkenin mutluluğuna adayan. Ne yazık ki Türkiye’nin % 99’u kendi çıkarlarını toplumun çıkarlarından üstün görüyor. Yani Türkiye’nin % 99’u toplum düşmanı, insan düşmanıdır. Toplumun her türlü mutluluğu kişilerin her türlü çıkarından üstün gelmektedir.

Mustafa Kemal’in kafasını Türkiye taşıyamadı. Mustafa Kemal’leri yaşatamadı, yaşatmadı. Dünyanın en büyük ülkesi haline gelme gücüne iye olan Türkiye, bu gün dünyanın en gerisinde kalan bir ülke haline getirildi.

Böylesi bir ülkede “demokrasi” ve “laiklik” olamaz. Demokrasi ve Laikliğin insana gereksinimi vardır. İnsan olmayı gerektirecek ne bir küme, ne bir parti ne de bir ortam vardır. Bütün bunları bilinçli insan yaratacaktır.

Tek yol doğanın evriminde yatmaktadır. Evrim, insanı yarattığında toplum gerçek mutluluğa erişecektir.

Tansel Semir, 21.12.2007

TANRIBEN

Yazıklılar; düşünerek, üreterek, paylaşarak, severek yaşayamadıklarından yalnız ve çaresizlik içinde bir şeylere tutunarak veya kimlik peşinde koşarak yalnızlıklarını bastırmaya çalışırlar. Evrenin gizlerini anlamayan, bilinç yoksunu yazıklılar, önünde bulduğu veya işine geldiği olgulara bağlanarak “ben” olma duygusundan kendini soyutlamaktadırlar.

Peki, ne olmak istiyor yazıklı insanoğlu.

Yazıklılar beyinlerinde oluşan değişimlere karşılık kendilerini değişimlerden soyutlarlar. Bağlandıkları değişmemezlik kendilerini “ben” duygusundan soyutlamakta ve kendilerini nesneleştirmektedirler.

Kendileri olamayanlar bir başkası olarak yaşarlar. Bir başkası olarak yaşayanlar kendilerini tüm sorumluluklarından soyutlarlar. Düşünmesi gerekirken düşünmez, üretmesi gerekirken üretmez, paylaşması gerekirken paylaşmaz, sevmesi gerekirken sevmezler. Bütün bunları hep başkalarının sorumluluğuna yüklerler. Ben merkezci bir tutumla, hep kendileri için düşünülmesini, üretilmesini, paylaşılmasını, sevilmesini isterler.

Evren gizlerle doludur ve bu sonsuz evrenin gizlerini ise insanoğlu, yani bilinç çözecektir. Bu gizleri çözemeyenlerin bu gizleri bir tanrıya bağlaması aslında kendileri olamadıklarından ve sahiplendiği nesnelerin yitirilmesi telaşından kaynaklanmaktadır.

Tanrıyı arayanlara bir önerim var: Tanrıyı bulana veya görene veya işitene dek kendinizi tanrı ilan edin. Tanrıyı bulduğunuzda, gördüğünüzde, işittiğinizde o zaman “tamam ben tanrı değilim ve gördüğüm bir tanrı gerçekten de” dersiniz. Boşu boşuna yıllarca tanrının peşinden boşuna koşmamış olursunuz. Bu gibi bir iyi niyeti tanrı (kendiniz) iyi karşılar sanırım.

Nesneleri iyelenenlerin (araba, ev, arsa, yazlık, yat/kat) bilinçleri oluşmadığı için kendileri olmaları olanaksızdır. Bu olanaksızlık beraberinde yalnızlığı, çaresizliği ve acizliği getirmektedir. Beyinde tasarlanan tanrıyı (nesneleri, araç değerleri) kaybetmek istemeyenler kendilerini hiçbir süre duyamayacak, hissedemeyecek, göremeyecektir. Kendini göremeyen, duyamayan, hissedemeyenler toplumun acısını da duyamayacak, göremeyecek ve hissedemeyecektir.

Tansel Semir, http://tanselsemir.blogspot.com/

KİTAP BİRİKTİRMELİYİM

Sabah kalktım.

Bugün Pazar.

Dün gece bir kitabı daha bitirdim.

Yeni kitaplar almam gerek.

Şu misafir odasında bulunan gümüşlük var ya…

Onun içindeki kap kaçağı çıkarıp kitaplık yapmalıyım.

Daha çok kitap alıp daha çok okumalıyım.

Daha çok okumam, daha çok bilgilenmem gerek.

Evreni, doğayı, ülkemi, insanları ve en önemlisi kendimi anlamam için.

Daha çok okumam, daha çok bilgilenmem gerek.

Bugün gidip sahafları dolaşayım.

Yememden içmemden kıstığım para ile kitap alayım.

Felsefe, tarih, fizik, matematik, kimya, sosyoloji vb. vb.

Her şeyi okumalıyım.

Bir şey değil her şey olmalıyım.

Her şey olursam "ben" olurum.

"Ben" olursam ülkeme ve kendime sorumluluğum artar.

"Ben" olursam insanları severim.

"Ben" olursam ülkemi severim.

"Ben" olursam mutlu olurum.

Evet… Evet… Kitap biriktirmeliyim.

Kitap biriktirdikçe evreni, doğayı, insanları daha çok sevmeliyim.

Daha çok düşünüp, daha çok üretmeli, daha çok paylaşmalıyım.

"Bilim aşkı"nı daha çok yeşertmeliyim.

Okuyan insan, okumayanların aynasıdır.

Okuyan insan, kötülüklerin cellâdıdır.

Okuyan insan, yalanı su yüzüne çıkarandır.

Okuyan insan, eşitliği yaşatandır.

Onun için okumayan insan, okuyanı sevmez.

Okumayan insan, okuyanı yanına yaklaştırmaz.

Okuyan insan, yalnızlaştıkça çoğalır.

Yalnızlaştıkça kitap biriktirmeliyim.

Kitap biriktirdikçe çoğalmalıyım.

Barınacak bir ev, çalışacak bir iş yeter bana.

Ben kitap biriktirmeliyim.

Benim amacım bilgi olmalı.

Bilgilendikçe tanrılaşmalıyım.

Tanrılaştıkça insanlaşmalıyım.

Okuduğumu algılamalıyım.

Algıladığımı yaşayabilmeliyim.

Okudukça ülkemi daha çok sevmeliyim.

Okudukça kötünün korkulu rüyası olmalıyım.

Güzel günler için, barış için ilk önce savaşım vermeliyim.

Ama en başta kendimi sevmeliyim.

Tansel Semir

8 Ocak 2008

DİN’İN SOSYOLOJİK, PSİKOLOJİK VE FELSEFİ GELİŞİMİ

http://tanselsemir.blogspot.com/

Yüzyıllardır insanlığın yaşamına eşlik etmiş olan din, insanoğlu için ne anlam taşıyor? Din ile bilim neden birbirine karşıttır? Din’i yaratan olgular nelerdir? Yazımızda bu soruları yanıtlamaya çalışacağız.

İnsanoğlunun önünde iki ayrı yaşam vardır: Bunlardan biri, kişinin düşünme eyleminde bulunarak yaşaması, öteki ise kişinin kendi yaşamını düşleyerek yaşamasıdır.

Ne anlama geliyor bunlar? Hep birlikte özümsemeye çalışalım.

Öteki yazılarımda da dile getirdiğim gibi; insan biyolojik ve organik bir canlıdır. Bu canlı, düşünme yeteneğini, sinirlerin etkileşimi ile gerçekleştirmektedir. Ancak, bilinç için sinirlerin belli bir etkileşim noktasının ötesine geçmesi gerekir. Bu da evrimsel süreç içerisinde gelişen ve ilerleyen bir durumdur.

İnsanoğlunun bugün geldiği evrimsel süreçte; evreni, doğayı, yaşamı ve kendini algılaması yeterli değildir. İnsanoğlu bugün hayvanlar ile bilinçli insan arasında sıkışmış bir evrim süreci içerisindedir.

İki canlı arasına sıkışmış ve “katiller çağı”nı yaşatan Homoeconomicus veya insanımsı, araç değerler uğruna dünyayı her türlü olumsuzluğa sürükleyebilmektedir. Bu da yaşamı ve doğayı katletmek demektir.

“Araç değerler” nelerdir? Araç değerler; yarar, çıkar, her türlü maddi ve hükmedici gereksinmeler (para, ev, arsa, yazlık, araba, ün, mevkii, kadın/erkek, kimlik), kıskançlık, kin ve rekabettir. Oysa bilinçli insan bu geçici nesnelerin peşinden koşmaz; bilinçli insan “yüksek değerler”in peşinden koşar.

Nedir “yüksek değerler”? Yüksek değerler; düşünmek, üretmek, paylaşmak, sevmek, sorgulamak, merak etmek ve bilgi edinmektir. Bilinçli insan bu değerlerin peşinden koşarak insanlaşma çabası içerisine girmektedir.

Düşünme yeteneğinden yoksun olanlar neden araç değerlerin peşinde koşmaktadırlar? Din ile Araç değerler arasındaki bağlantı nedir? Araç değerler peşinde koşanlar gerçekten din’e inanır, yoksa araç değerlere mi?

Bu sorunun yanıtını vermeden önce düşünme yeteneğinden yoksun olanların yaşamsal süreçlerini irdelemeye çalışalım.

İnsanoğlu erkek ve dişi bireylerin çiftleşmesinden meydana gelen bir canlıdır. Bu çiftleşme sırasında oluşan zigot mayoz bölünme ile bölünerek çoğalır.

Anne ve babadan gelen genler yeni bireyi oluşturur. Bu genler, oluşan canlının karakterini belirler. Özellikle düşüncenin oluşumunu sağlayan beynin yapısı, bu genler ile biçimlenir. İnsanoğlunun sinir yapısı doğduğu andan yok oluş anına dek aynı kalır. Yani “düşünme yeteneği” ile doğmayan biri sonradan düşünemez. “Düşünme yeteneği” olan birisinin ise düşünme eylemine geçtikten sonra düşünme yeteneğini kaybetmesi olanaksızdır. Kısaca insan, doğarken ne ise yok olurken de odur.

İnsanoğlu doğacağı veya yaşayacağı ortamı önceden belirleyemez. İnsanoğlu doğduğu ortamda geçmişten gelen gelenek ve göreneklerin etkisi altında büyür. Bu durum düşüncenin gelişimi açısından olumsuzluk taşısa da doğal bir sürecin uzantısıdır. Gelecek olmadan geçmiş de olmayacağından, doğan çocuk da kuşkusuz gelenek ve göreneklerinin engelleme ve kısıtlamalarıyla karşılaşacaktır. Düşünme yeteneğinden yoksun olanlar gelenek ve görenekleri doğal karşılar ve bunun devamını sağlamaya çalışır. Oysa düşünme yeteneği olanlar büyüdükçe ve dünyayı algılamaya başladıkça gelenek ve göreneklerin baskısından kurtulmaya çalışır ve kendi kendine sorular sormaya ve yaşamı sorgulamaya başlar. Bu soruların boyutu, kişinin düşünme yeteneğinin sınırlarına bağlıdır.

Düşünen bireyin geçmişin gelenek ve görenekleri karşısında kendi kendiyle konuşması, kendine sorular sorması ve gittikçe içselleşmesi artar. Gelenek ve göreneklerin yanlışlığını ayırt etmeye başlayan kişi kendini çelişkiler yumağında bulur. Neyin doğru neyin yanlış olduğu konusunda beyni bir karmaşanın ortasına düşmüş gibi çırpınmaya başlar. Kuşkusuz henüz çocuk olan bu kişi büyüdükçe ve kendine sorduğu sorulara yanıt alamaya başladıkça karmaşadan kurtulmaya ve kendisi olma yolunda emekleyerek düşünce yapısını oluşturmaya başlar. Bu noktada, gelenek ve görenekleri “düşünen insan”ın kabul etmediğini gören düşünemeyenler korku ile “düşünen insan”ı gelenek ve göreneklere yönlendirmeye çalışır. Bunun için önceden tasarlanmış ve kendilerinin de benimsediği din kullanılır. Din; tasarlanmış en büyük gelenek ve görenektir.

Düşünemeyenler korku duymazlar.

Korku düşünebilen insana özgü duygudur. Düşünme yeteneği gelişmiş kişi korku duyar. Korku duymasıdır zaten kişiyi düşünme eylemine götüren. Düşünemeyenler, din uygulayıcıları az da olsa bunu bildiklerinden, düşünen insanları sindirmek için düşünebilen insanı korku ile sindirmeye çalışırlar. Kendileri korkmadıkları için din ile her türlü yalanı ve kötü eylemleri gerçekleştirebilmektedirler.

Neden gelenek ve görenekleri yaşatmak isterler?

Düşünemeyenler düşünme eylemine geçmemek için, bulunduğu ortamı değişimlerden soyutlarlar. Her türlü değişim düşünemeyenlerin beyninde hasara yol açar. Bu hasar, yaşadığı hazların yitimidir. Hazların yitmemesi için düşünemeyenler her türlü değişime karşı çıkarlar. Değişim, düşünemeyenlerde bir tedirginlik bir sıkıntı yaratır. Bu tedirginlik ve sıkıntı, iye olduğu nesnelerin ve bu nesnelerden aldığı hazzı yitirme düş’ünün bir sonucudur. Gelenek ve görenekler iye olunan nesneleri, bir biçimde güvence altına alır. Bu yüzden gelenek ve göreneklerin yok olması aynı zamanda iye olunan nesnelerin ve bu nesnelerde alınan hazın da yok olması demektir.

Neden nesnelere iye olmak istiyorlar?

İye (sahip) olmak güçsüz ve aciz olan beynin bir biçimde güçlü ve sıkıntısız bir ortamın içine sürüklemektedir. Nesnelere iye olmak, aynı zamanda bu yolla alınan hazzı da arttırmaktadır. Kısaca; bireyciler, araç değerleri benimseyerek ve onlara iye olarak hem düşünme eyleminden kendilerini kurtarmış olmakta hem de iye olma ile hazlarını tatmin etmektedirler.

Neden tatmin olmak istiyorlar? Çok mu acı çekmektedirler?

Bireyci çıkarcılar yaşamı hiçe sayarlar. Onlar için yaşam, öldükten sonra devam ediyorsa bu, yaşam dolu bir yaşamdır. Eğer öldükten sonra yaşam devam etmiyorsa bu yaşam boş bir yaşamdır.

Doğanın doğal hareketleri karşısında aciz olan bireyciler yok olma düşüncesini beyninden atmak için bir ilaca gereksinim duyarlar. Bu ilaç tatmin olma ilacıdır. Tatmin olmanın yolu ise iye olmada, yani araç değerleri elde etmek ve bunlara tapmaktan geçmektedir.

Araç değerleri elde ettikçe ve bu değerlere taptıkça ve iye olunan nesneler arttıkça kişinin öteki dünya düşü de artmaktadır. Kendi kendini kandırma eylemi ile bir biçimde doğayı kendince yorumlayan bireyciler, yok olma düşüncesi karşısınca tedirginlik duymaktadırlar.

“Yok olmak” ne demektir.

Bireyci çıkarcılar doğmadan önceki hayatlarını asla arzulamazlar. Bilirler ki doğumdan önce yoktular. Oysa dünyanın hazlarını tadan bireyci çıkarcılar, öldükten sonra doğumdan önceki gibi yok olacaklarını kabullenmezler. Yaşamın bir değişim olduğunu algılayamayanlar, ben merkezci bir bakışla yaşamı kendi küçük çıkar dünyasının çevresinde döndürmektedirler. “Ne düşlüyorsam doğrudur” mantığı ile kendi kendini kandıran ve kendini oyalayanlar bu dünyadaki yaşamı düşünmeden, üretmeden geçirmek istemektedirler.

“Ne düşlüyorsam doğrudur!”

Gerçekleri kabullenemeyenler, kendi kendilerini kandırarak yaşamını sürdürürler. Düşünme yeteneğinin gelişmemesi sonucu oluşan bu durum, evrimin belirli aşamalarında yüzyıllarca kendini gösterecektir. Ta ki “insan evrimi” bilinç noktasına erişinceye dek…

Bilinci oluşmamış kişiler kendilerini ve yaşamı algılayamazlar. Hazları doğrultusunda yaşamdan kendilerini soyutlayarak; düş ve umutları ile yaşarlar. “Ne denli düşlerim güçlü olursa o denli düşlerim gerçekleşir” mantığı ile yaşayanlar dünyadaki olumsuzluğun kaynağıdırlar.

Bilinci oluşamamış kişiler acı çekmezler. Acı çekmedikleri gibi başkalarının acı çekmesini isterler ve bundan da mutluluk duyarlar. Bu durumun kaynağı beynin yapısı ile ilgilidir. Beyin düşünme yeteneği kazanmammışsa kişi, güdüleriyle yaşamaya başlar. Güdünün temelinde haz almak vardır. Haz ise ancak başkalarının acı çekmesiyle olur.

Din, bütün bunları organize hale getirmek için, yine bu kişiler tarafından tasarlanmış bir olgudur. Haz alma isteği, din ile kutsallaştırılmak ve böylece masum hale getirilmek istenmektedir.

Dünyada 6,5 milyar insan soyu evrimsel bir döngünün içerisinde; doğa ve kendiyle etkileşim halinde evrimleşmektedir. Bu evrimi kavramamız için milyarlarca yıllık evrimsel süreci bilmemiz ve özümsememiz gereklidir. Bu süreci bildiğimiz ve özümsediğimizde insanoğlun bilinç evrimi sürecinin henüz başında olduğunu göreceğiz.

Bilim ve Din arasındaki ilişki nedir?

İnsanoğlunun bilimsel üretimi olan araç ve gereçler toplumsal yaşamı değiştirebilir. Bu değişim evrimsel bir değişim değil; evrimsel sürecin bir sonucudur.

İnsanoğlunun bu araç ve gereçlere iye olması veya bu gereçleri kullanması her zaman gelişmişliğin, çağdaşlaşmanın, bilinçli bir yaşam sürmenin göstergesi olamaz.

Gelişmişlik bireyin bilinç düzeyine bağlıdır.

Ormanda yaşayan ve yaşamını doğal yiyeceklerle karşılayan biri, bilinçli bir insan olabildiği gibi; gelişmiş araç ve gereçleri kullanarak çağdaş görünümlü bir kentte yaşayıp, bilinçsiz biri de olunabilir. Burada söz konusu olan araç ve gereçlerin kullanımı değil, bu araç ve gereçlerin kimin için kullanılacağıdır. Bilinçli bir üretim ve paylaşımın olmadığı yerde araç ve gereçlerin niceliği ve niteliği hiçbir önem taşımaz.

Bilim ve din arasında ters bir orantı vardır. Bilim, bilineni ve bilinenin değişimini insanlara sunar; oysa din, bilinmeyeni ve bilinmeyenin değişmemezliğini insanlara sunar.

Bilinenler artıkça bilinmeyenler azalır; bilimin ilerlemesi ile din, bilimin içinde ya erir ya da değişime uğrar. Din’in temel bir özelliği vardır: “Din her soruya yanıt verir” (T. Mengüşoğlu). Bu yanıt kanıtlanmış bir bilgi değildir. Dini var eden de budur: Kanıtlanmayanın veya yalanın üzerine kurulu olmasıdır.

Bilim, bilinçli insanın ürünü olduğu gibi; din, bilinçsizliğin ürünüdür. Her soruya yanıt veren bir olguya bilinçli bir insan tutsak olabilir mi? Sonsuzluğun içerisinde her olguya yanıt aramak düşünememenin bir sonucudur. Bilim kanıtlananı, yani bilgiyi insana sunarken bireyci çıkarlara değil toplumsal çıkarlara yanıt verir. Oysa din, toplumsal çıkarlara değil, bireyci çıkarlara hizmet etmektedir.

İnsanoğlu bir zamanlar kendilerini birilerinin yönetmesi gerektiğine inanmışlardır. Bu duruma düşmelerinin nedeni bilinç yetisinin yeterli olmamasıdır.

Bilinç yetisi gelişmemiş olanlar güdüleriyle yaşamlarını sürdürürler. Güdüleriyle yaşayanlar bilinçli de olmadıklarından kendilerini veya doğadaki tüm yaşamı birisinin yönlendirdiği duyusuna kapılırlar. Bu birisi genelde tanrı olmaktadır.

Tanrı, bilinçsiz insanoğlunun güdüleriyle eşleşerek bilincin yerini almaktadır. Bundan sonra kişi, kendisi olamamakta ve kendi yaşamını güdüleriyle yaşamaya tutsak etmektedir. Güdünün ardında ise hiç de masum olmayan olgular yatmaktadır.

Güdünün ardında yatan gerçekler nelerdir?

Din demek güdüyle yaşayan insanoğlunun bilinçsiz yaşamı demektir.

Güdü, insan evriminin birikmiş tortusudur. Bu tortu içinde haz, şiddet ve kargaşa yatmaktadır. Bilinç düzeyine erişmemiş olan insanoğlunun yaşam alanı bu üç olgunun var olmasına bağlıdır. Bu bağlılık din ile birlikte sisteme oturtulmuş ve bir rekabet ve bir yarış alanı haline getirilmiştir.

Güdü ile yaşayanlar rekabeti doğal karşılarlar. Kendilerini göremediklerinden veya özümseyemediklerinden her zaman yaşamını başkalarıyla bir yarıştaymış gibi geçirirler. Kendi yetersizliklerini veya kendi benliklerini duymadıklarından başkalarının acısını da duyamazlar. Başkalarının acısını duyamadıklarından güçlünün güçsüzü ezdiği bir ortamı doğal bulurlar.

Güdüleriyle yaşayanlar her zaman birilerinin önünde olmak isterler. Bu yüzden toplumsal eşitliğe karşı çıkarlar. Eşitlik, bu kişiler için düşlenmesi bile korkunç bir şeydir. Eşitliğin olduğu yerde güdüleriyle yaşayanlar yaşayamazlar. Eşitlik; bilinci gelişmiş, düşünebilen insanın yaşam alanıdır.

Eşitliğin olmadığı yerde rekabet vardır. Bu rekabet kişiyi doğanın gerçeklerinden soyutlar ve düşünmenin ona verdiği tedirginlikten kurtarır.

Düşünmenin ne denli ürkütücü (güdüleriyle yaşayanlar için) bir şey olduğunu az da olsa bilenler beyinlerini her saniye uyutma veya oyalama yoluna giderler.

Bilinç yetisi gelişmiş kişiler düşünme eyleminde bulunmadıklarında yaşayamadıkları gibi; bilinç yetisi gelişmemiş ve güdüleriyle yaşayanlar da düşündükleri an yaşayamazlar. Düşünme eylemini gerçekleştiren beyin eğer düşünce üretecek yapıda değil ise kişi düşünemez.

Din, düşünmemek için kişilerin geliştirdiği bir kontrol mekanizmasıdır. Bu mekanizma gerçek dünyayı kişiden soyutlayarak güdüsel yaşamı ön plana çıkarır.

Ölümün veya yok oluşun karşısına dikilmiş olan din kavramı, kişilerin kendi kendini kandırmasıyla yaşamaktadır. Kendi kendini kandırma olayı bilinçsizliğin ve düşünememenin bir sonucudur.

Evreni, doğayı, yaşamı ve kendini algılayamamak beynin evrimsel süreç içerisinde geldiği bir aşamadır. Bu aşamada insanoğlu, bilinçsizlikten bilince doğru yol alacaktır.

Dinin yerini toplumsal mutluluk alacak ve insanoğlu yaşamını gerçeklerle birlikte sürdürecektir.

Tansel Semir

DÜŞÜNÜR İNSAN KİMDİR

“Düşünür”, yani “insan” kime denir?

Düşünürün/insanın öz-ellikleri nelerdir?

“Düşünmek” ile başlar insanın öyküsü.

Bu öykü acı ve aynı zamanda sonsuzluğun;

Yalnızlığın ve çoğunluğun da öyküsüdür.

Düşünür; ölümü, yalnızlığı göze alan bireydir.

Bu bireyin tek amacı vardır; o da mutluluğudur toplumun.

Düşünürün düşünmekten başka öncelikli işi yoktur, olmamalıdır.

Hem para peşinde koşmak hem de düşünmek;

Düşünmek değildir.

Para kazanayım, ev, kat, yat alayım demek,

Düşünürün değil, düşünemeyenlerin eylemidir.

Düşünmek sevmek ile başlar;

Dünyayı, evreni, insanı özümsemekle devam eder.

Düşüncenin özüne varmakla kökleşir insan.

Düşünceyi ancak düşünürün kendisi algılayabilir.

Orhan Pamuk; “düşünce özgürlüğü”nden söz ediyor.

Düşünemeyenin düşünce özgürlüğü olabilir mi?!

Düşünemeyenler Pamuk gibi paraya sarılır.

Beş on kuruşa işte böyle satılır.

Düşünmek başkalaşmaktır.

Düşünmek okumaktır.

Felsefe, tarih, sosyoloji, coğrafya;

Fizik, kimya, biyoloji, antropoloji;

Vb. vb. bilmektir.

Bilmeyi istemektir düşünmek.

Düşünen insanın toplumsal isteği vardır,

Düşünmeyenlerin ise yok.

Toplumsal isteği olmayanlar, araç değerler peşinden koşar,

Ve bu güzel dünyada yaşadığını sanar.

Oysa yalnız ve aciz ve çaresizdirler.

Tanrılaştırır kuşkusuz birini,

Kendinden çıkarır kendini,

Tapar araç değerlere, yok eder kendini.

Düşünür toplumdur; toplum, düşünür.

Düşünemeyenler topluluktur.

Topluluk demek; acı demek, kan demek,

Ancak düşünür acı çeker, korku duyar.

Düşünmeyenler, korkmaz ve acı çekmez.

Çünkü düşünemeyenler;

Duymaz, görmez, hissetmez ve sevmez.

Düşünür bir galaksinin;

Başka galaksiyi yok etmesine benzer.

Yok’tan gelip yok’a gider.

Düşünür doğumdan başlar düşünmeye;

Ve yok olana dek girer bu sevince.

Tansel Semir, 24 Ocak 2008

ÜRETİMİN TEMEL İLKELERİ

Üretim nedir?

Üretim bir süreçtir. Bu sürecin bütün aşamalarında insan bilincinin yer alması gerekir. Üretimin, başlangıcından paylaşılmasına dek süren bütün aşamalarında, üretim-bilinç birlikteliği olmak zorundadır. Bilincin olmadığı herhangi bir üretim aşaması; eşitsizliği, sömürüyü, köleliği vb. getirecektir.

Bilinç nedir?

Sever Tanilli, 'bilinc'i şöyle tanımlar: "Bilinç, bireyin tek başına düşünme yetisidir. Başkası benim yerime düşünüp karar verebiliyorsa bilinçsizim demektir.
İnsan, tek başına düşünebilmek için, başka bilinçlerden gelen bütün bir kültürle beslenmeli ve biçimlenmelidir." der ve ekler: "bilinçler arasında ayrılık vardır.

Bilinçler arasında ayrılık yoktur; ancak bilinçsizler arasında ayrılık vardır.

Bilinç, düşünme yetisi ise, bilinçler arasında ayrılık olamaz. Çünkü düşünme yetisi olanlar doğruyu arar ve doğru da -değişmekle birlikte- tektir.

İnsanoğlu zihninde iki olgu üretir; bu, yalan ve düşünce olgusudur. Düşünemeyenler yalan üretirken, düşünebilenler, -bilinç yetisi olanlar- düşünce üretir.

Yalan üretmek ne demektir?

Yalan, düşünme yetisine iye olmayanların, acizliğini ve çaresizliğini öreten bir perdedir. Bu perde, araç değerleri -düşsel olarak- güvence altına almaktadır.

Herkes üretebilir mi?

İnsan beyni, evreni veya doğayı veya yaşamı kavrayamayınca yalanlara yönelir ve birlikteliğinde kişi, yaşamında kendi kendini kandırarak, düşünmeden yaşamını düşleyerek yaşar.

Kendi kendini kandırmak için de durmadan bir şeyler üretir. Ürettiği yalnızca yalandır. Yalan üreterek, beynini düşünmeden alıkoyar. Bu, kişi için doğal bir olaydır. Yapacak bir şey yoktur; doğa ona, böyle bir sinirsel yapı vermiştir ve öyle de yaşaması gerekir.

Sözü edilen bu kişiler hiçbir süre üretemezler. Çünkü üretim, toplumsal bir eylemdir ve bireyciler kendi çıkarları için yaşadıklarından toplumsal üretime katılamazlar. Bireyciler kendi çıkarları doğrultusunda yalanlar üretir ve bu yalanlarla yaşarlar.

Düşünen insan acı çeker; çünkü toplumun acısını duyar düşünen insan. İşte, üretimi yapacak birey, bu "düşünen" ve birlikteliğinde toplum özlemi çeken bireydir.

Aşırı isteklerin olduğu bir topluluklarda, aşırı ölçüde kölelerin olması, aşırı istekte bulunmayan (henüz oluşmamış olan) toplumlarda da bulunacağı anlamına gelmez. Herkesin aşırı derecede araç değerlere iye olmaya çalıştığı bir toplulukta kuşkusuz eşitsizlik ve bununla beraber bir köle işçi sınıfı da olacaktır. Düşünmekten, sorgulamaktan, toplumun mutluluğu için çalışmaktan başka isteği olmayanların oluşturduğu bir toplumda kuşkusuz köle işçi sınıfı da olmayacaktır.

Sınıflar, bilinç yetisine iye olmayanların, düşünmeyenlerin oluşturduğu bir olguludur. Bilinç her sorunu çözecektir. Yüz binlerce yıl sonra kuşkusuz!

Varsıl ve yoksul toplulukların, eşit bir topluma ve birlikteliğinde mutlu bir yaşama geçmesi için -yüz binlerce yıl sürecek olan- bilinç evriminin tamamlanması gerekmektedir. Bu süreç tamamlanmadıkça yoksul-varsıl ayrımı her süre olacaktır.

Gerçek üretim ve paylaşım bu sürecin sonunda, insanoğlunun bilince ermesiyle oluşacaktır. Bu süreci kısaltacak her insani çaba yine doğanın, bilincin ürünü olacaktır.

Geçmişte olmuş ve gelecekte olan her eylem evrimsel bir döngünün ürünüdür ve bunların yaşanmasını sağlayacak olan tek itici güç, doğanın kendisi olacaktır.

Varsıl-yoksul ayrımının olduğu ve -üretim olsa dahi- bilinç sorunu yaşayanların bulunduğu bir toplulukta yapılan üretim hiçbir anlam taşımaz. Düşlerinde yalan üretenler hiçbir süre toplum için üretemeyeceklerdir.

Düşünen insanlar değişimi özümseyerek bir arada insan gibi yaşayacaklardır. Üretim, işte bu ortamda yaşayan -bilinçli insanın- eylemi olacaktır.

Üretimin temelinde bunlar yatmaktadır Üretim dediğimde bunlar akla gelmelidir.

Tansel Semir, 1.2.2008 http://tanselsemir.blogspot.com/

KAMUSAL ALAN TÜRKİYE’NİN SINIRLARDIR

Son günlerde, laikliğin tanımını değiştirerek anayasada yapılan değişiklikleri kendi laiklik tanımlamalarına oturtmaya çalışıyorlar. Oysa laiklik, gericilerin tanımladığı gibi değildir? Peki, nedir laiklik?

Laiklik din dışılık demektir. Din’in boş ve bilimsel temele dayanmayan hükümlerini topluma dayatılmaması ve o toplumu bilimsel temeller üzerine oturtmak demektir laiklik.

1940’lada -Atatürk’ün ölmesiyle birlikte- gerici akımlar –sol da dahil olmak üzere- kendini göstermeye başladı. İlk önce imam okulları açıldı ve sonra bu okullara kızların da girmesi (kadın imam olmaz) sağlandı. Bilim/us dışı olgular yaşamımıza daha çok girmeye başladı.

Batının –çağdaş görünen- yaşam tarzı ile Arapların dine dayalı yaşam tarzı; düşünen, üreten, paylaşan, seven bir Türkiye’yi yok etmeye başladı. Ordu darbeler yaptıkça Atatürk devrimlerini geri getirmemekle birlikte gericilik iyice yaşam alanı buldu.

Türkiye’de. Aslında gericilerin, batıdan alınan ve çağdaş olarak bize sunulan yaşam tarzı karşısında yapacakları bir şey de yoktur. Atatürk, çağdaşlığın sınırlarını yeterince çizemeden ayrıldı aramızdan. Bu çizgileri bugün, bize, batı çizerken öteki yandan -buna karşılık- dinici kesim Türkiye’ye kendi çizgilerini çizmek istemektedirler.

Batı yaşam tarzına uygun yaşayanlar düşünmeyi, üretmeyi, paylaşmayı, eşitliği, okumayı, sevmeyi bir kenara bırakarak araç değerler peşinde koşmaya kalkınca gerici akım da kendilerine dinsel bir alan oluşturmaya başladı.

Türban için çok konuşuldu. Birileri “kadınların başını değil erkeğin gözünü bağlayın” dedi. Birileri “dinde örtünme yoktur” dedi. Birileri “türban özgürlüktür ve yasaklar kalkmalı” dedi. Oysa gerçekler göz ardı edildi. Laik kesim kendini savunmakta yeterli olamadı.

Kimse çıkıp da doğru dürüst “Laik devlette dini hükümler geçerli değildir” diyemedi. Laik toplumda bireylerin istekleri de laik olmak zorundadır. Yani, laik bir devlette, birey laik olur ve bu laik bireyler laik devleti oluşturur. Devlet demek birey demektir. Bireyin olmadığı bir yerde devlet olabilir mi?

Din hükümleri eğer özgürlük ise, dinde var olan ve toplumu teröre sürükleyen bütün hükümler özgürlük sayılacaktır. Örneğin “Müşrikleri nerede bulursanız öldürün” (K. 9/5) hükmü de özgürlük sayılacaktır.

“Laik devlette” din’de var olan bütün hükümlerin hiçbir geçerliliği yoktur. Ancak, teokratik bir devlette (nasıl devlet olacaksa) bu hükümler geçerli olabilir ki Türkiye’de bu yola ilerlemektedir.

Din hükümleri, laik devletin kamusal alanında geçersizdir. Laik devletin kamusal alan o devletin sınırlarıdır. Yani kamusal alan misak-ı milli sınırları ile çizilen alandır.

Nasıl PKK ülkemizin sınırlarını bölmeye çalışıyorsa, din de bu bölünmeyi –daha büyük boyutlarda- gerçekleştirmek istemektedir. Yani, dinci kesim din hükümleri ile Türkiye’yi 70 milyona ayırmak istemektedir ki PKK’dan daha tehlikelidir.

Laiklik, din hükümleriyle yaşamak isteyenleri güvence altına almaz; laiklik bireyin bilimsel düşünmesidir. Laik bireyin din ile ilgili hiçbir düşü veya eylemi olamaz, olmamalıdır.

Tanrı ve öteki dünya da dahil olmak üzere bireyin dinsel ve tinsel olgudan uzak durmasıdır laiklik. Laiklik bu dünyanın kendisidir. Dünya akıl /bilim dışı olguları kafasında geçirenler laik olmadıkları gibi laik devletin de güvencesi olamazlar.

Bundan sonra yapılması gereken ikinci bir kurtuluş savaşı olacaktır ki bu da bir bakıma kendimize karşı olacaktır. Türkiye Cumhuriyeti din hükümleri üzerine kurulmamıştır; kim ki bu hükümleri topluma dayatırsa, o, bu ülkenin bölücüsü, yıkıcısı, parçalayıcısı olacaktır.

Tanrsel Semir, 8.2.2008

MARX ÖLDÜ YAŞASIN DARWİN

Marx kuşkusuz ölmedi, aksine yüzyıllar sonra dirilecektir. Ancak bugün için Marx evrimsel düşünceye karşıt bir yol izlemiştir. Nedir bu karşıtlık?

Kuşkusuz biz -süreç olarak- bilgi ve düşünce açısından Marx'tan çok ileride olmamız gerekir. Bu ilerilik bilincimizi daha geniş boyutlara ulaşması ile gerçekleşebilir. Yoksa düşünmeyen için süre önemli değildir. Neyse…

Karl Marx (1818 – 1883), ve Charles Darwin (1809 – 1882), aynı dönemlerde yaşamıştır.

Marx sosyo-ekonomik olgularla uğraşırken Darwin biyolojik olguları incelemek için dünyayı geziyordu. Biz bugün Marx ve Darwin'i karşılaştırdığımızda iki düşünürün arasında çeşitli ayrımlar ortaya çıktığını göreceğiz.

Marx: "Yaşamı belirleyen bilinç değil, bilinci belirleyen yaşamdır" der. Darwin düşüncesi ve ondan sonra edinilen bilgiler bize: "İnsan, evrimsel sürecin bir parçasıdır ve bilinci oluşturan da evrim sürecidir ve bu süreç yüz binlerce yıl içerisinde gerçekleşmektedir" der.

Peki, Marx hangi bilinçten söz etmiştir?

Şu iki noktayı birbirinden iyi ayırmalıyız. Bir insana "yetenek" kazandırılabilir –ki bu da kişinin yetilerine bağlıdır-, ancak "bilinç" kazandırılamaz. Bir insana yemek yeme, tuvalete gitme, resim yapma, bilgisayar kullanma, yazı yazma, top oynama, vb. öğretilebilir; ancak bilinç öğretilemez. Çünkü bu sayılanlar bilinç değildir. Peki, bilinç nedir?

Bilinç, kişinin düşünme yetisine doğuştan iye olmasıdır. Bilinç yetisine iye olan biri -belirli bilgi edinme ile- kimseye gerek kalmadan doğruları bulabilme gücüne iyedir. Oysa Marx'ın söz ettiği bilinç, belirli eğitimden geçirilmiş ve yetenekleri belirli ölçüde gelişmiş insandır. Kuşkusuz biz buna bilinç diyemeyiz.

Marx sürekli alt yapıdan söz eder. Nedir alt yapı? Alt yapı, üretim ilişkileri ve üretim biçimlerinin (ekonomik temel) tümüdür. Kim belirler bunu? Bunun yanıtı bize kim verebilecek?

"Alt yapı düzelirse; yani ev, iş, yol, ulaşım, iletişim kusursuz hale getirilse insan da kusursuz olabilecektir" derler. Peki, kim alt yapıyı kusursuz hale getirebilecektir? Tanrı mı? Burada kim tetikleyici güç olacaktır? Bu sorunun yanıtını bize Darwin verecektir.

Bir mantık yürütme ile beyin sınırlarımızı zorlayalım biraz:

Çocukken televizyon izlerdik. Bir tanıdığım, televizyonu, yakından izlerdi. Ona "yakından izleme gözlerin bozulur" derdik. Yıllar sonra o kişinin gözleri bozuldu ve gözlük takmaya başladı. Oysa sonradan anladık ki; televizyona gözleri bozuk olduğu için yakından bakıyormuş, televizyondan ötürü gözleri bozulmamış. Ki son yıllarda televizyona veya bilgisayara bakmak gözlerin daha da iyi görmesini sağlıyormuş. Yani burada kusur televizyonda değil kişinin genetik olan göz bozukluğundadır.

Geçen günlerde bir kadın karlı bir yolda düştü ve kayan bir otomobilin altında kaldı ve araba onu on metre sürükledi. Kamera da bu olayı an ve an çekmişti. Karın çok olması, tekerleklerin kadının üzerinden geçmesini engellemişti. Bir tanıdığım bu olay üzerine şöyle dedi: "Kar olmasaydı kadın ölürdü". Ben de dedim ki: "Kar olmasaydı zaten araba kaymazdı". Yani kayan otomobil de kadın da aynı ortamdadır ve bunları birbirinden bağımsız düşünmememiz gerekir.

Bazıları şöyle diyor: "Dünyada su olmasaydı yaşam olmazdı". Ben de onlara şöyle diyorum: Dünyada su olmasaydı bu sözü söyleyen de olmazdı. W

Mars'ta kimse soruyor mu: "burada neden su yok" diye. Yani, bir şey var olmuş ise o ortamı yaratan özelliklerin/koşulların var olması gerekir ki bu da bir süreç gerektirir.

Şimdi bu üç olayı birbiriyle ilişkilendirelim:

1- İnsanın yarattığı bütün olguların kaynağı yine insandır.

2- İnsanlar aynı ortamın, aynı evrimsel sürecin parçasıdır ve insanlar birbirinden bağımsız düşünülemez.

3- Canlıyı var eden bazı temel koşulların oluşması veya var olması gerekir.

Toplumsal değişme işte bu üç olgunun çevresinde gerçekleşecektir. Yani toplumsal değişimin kaynağı insan; süreci evrim; oluşumu ise belirli temel koşullar/özellikler içerir.

Marx değişimi alt yapıya bağlar. Marx'a o gün için sormuşlar mıdır: Alt yapıyı kimler belirleyecek? Eğer üst yapı (bilinçsel yaşam) bozuksa, alt yapıyı (özdeksel yaşam) yani sosyo-ekonomik düzeni kimler belirleyecek. Bu çelişki şunu doğuruyor: bir topluluk bilinçli değilse aralarından biri bilinçli çıkabilir. Bu bilinçli kişi diğer kişileri bilinçli hale getirerek topluluğu bilinçsizlikten kurtaracaktır.

Her topluluk kendine bir üstel kişi yaratarak kendi alçaklığını kapatmak ister. Üstel kişi ise bundan yararlanarak kendi yapıtlarını oluşturur. Örneğin kutsal sayılan kitaplar toplulukların isteğini yansıtır. Şunu bilmeliyiz ki "Kahramanı olan halkın, kendisi yoktur.

Darwin'den yola çıkarak şunu demeliyiz: Toplumsal yaşamda alt yapı insandır, beyindir, genlerdir. Toplumsal değişimi de bunlar belirleyecektir. Nedeni de şudur: Tek tetikleyici güç doğadır ve insan da doğanın kendisidir.

Tansel Semir. 23.2.2008 http://tanselsemir.blogspot.com

ALEVİLİK VE TOPLUMSALLAŞMA

Alevilik; nedir, nereden geliyor? Bu soruların yanıtını aslında kimse tam olarak bilmiyor. Bu yazıda Aleviliğin tarihçesini değil; Aleviliğin sosyolojik, psikolojik ve felsefi yönünü öne çıkacaktır ve tarih bölümüne çok da değinilmeyecektir. Ancak önemli gördüğüm kimi tarihsel olayları kaynaklarından aktarmaya çalışacağım.

Alphonse De LaMartine 1800’lü yılların ortalarında yazdığı “Osmanlı Tarihi” adlı yapıtında, Yavuz Sultan Selim’in Şii’lere yönelik yaptığı katliamı şöyle anlatmaktadır:

“Şah İsmail, Hz. Ali’nin uzaktan akrabası olduğu için Hz. Fatma’nın oğullarını tutan İranlılar arasında önemli bir yeri vardı.”

Kitaptan bir not:

Safeviler (Şah İsmail) bir Türk ailesi olmakla birlikte politikalarını halka yaymak amacı ile yayınladıkları “Silsilename”de kendilerini “Hüseyin’in Evlatları” olarak göstermişlerdi. Herhalde bu kaynak LaMartine’i yanılttı.”

Bugün Alevilerin, “Biz Ali’nin soyundayız” demelerinin altında Şah İsmail’in kendisinin “Ali’nin soyundan geldiğini” söylemesi yatar. Konuya biraz ara verip Şah İsmail’i kısaca tanıyalım.

Şah İsmail kimdir?

“Şah İsmail, Azerbaycan Safevi devletinin kurucusu, önemli devlet adamı ve şair (17 Temmuz 1487 - 23 Mayıs 1524).

Oğuz Türklerinin 24 boyundan biri olan Avşar boyundandır. İran Safevi Devleti'nin Sultanlığını yapmıştır. Şii’lerin başı olmak için savaşmıştır. Çaldıran Savaşı'nda Yavuz Sultan Selim'e yenilmiştir.

Şah İsmail 17 Temmuz 1487 yılında Erdebil şehrinde soyu çok eskiye dayanan nüfuzlu ve tanınmış bir Azerbaycan'lı ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Baba tarafından Şeyh Seyfettin'nin soyundandır. Şah İsmail'in babası Şeyh Haydar, dedesi ise Şeyh Cüneyd'dir. Şah İsmail anne tarafından da devrin güclü ve köklü bir ailesine mensuptur. Annesi "Alemşah beyim" Akkoyunlu hükümdarı Uzun Hasan'nın kızı, Sultan Yakub'un kız kardeşidir.” ^[1]

Görüldüğü gibi Şah İsmail bir Türk’tür ve soyunun, Araplarla bir bağlantısı yoktur.

Peki, Aleviler neden Ali’nin soyundan geldiklerini direnerek vurgulamaya çalışıyorlar? Bu sorunun yanıtını irdelemeden önce Sultan Selim’in dönemine geri dönelim.

Alphonse De LaMartine devam ediyor yazısına:

“Osmanlılar arasında, özellikle yobaz dervişlerin dillerinden düşürmedikleri bir söz vardı: “Savaş sırasında bir Şii’yi öldürmenin Allah ve Peygamber nezdinde bir Hıristiyan öldürmekten yetmiş kez daha fazla sevabı vardır” Osmanlıların bu tutuculuğuna inandığı için mi, yoksa inanmış görünmek için mi olduğu anlaşılmayan bir nedenden Sultan Selim Anadolu ve Rumeli’de bulunan bütün Ali taraftarlarını yok etmeye başladı. İranlı Şeyh’in yaptığı propaganda ile çıkardığı isyanlar sonunda özellikle Türkmenler ve Karamanlılar arasında Ali taraftarları çoğalmıştı.

Yavuz Sultan Selim, casusları aracılığıyla Anadolu ve Rumeli’nin bütün köy ve kasabalarında, aşiretlerinde yaşayan Alevilerin listesini hazırlattı. Bu listelerde yedi yaşından yetmiş yaşına dek kırk bin kişinin adı yazılmıştı. Bursa sarayından verilen bir işaret üzerine bu kırk bin kurban, milli inanç adı altında acımasızca boğazlandı.

(…)

Yok edilen kırk bin Şii’nin yükselen feryatları, onlara özdeş inançları paylaşan İran’ı ayağa kaldırdı. Şah İsmail, öldürülenlerin öcünü almak için yüz bin kişilik ordusunu harekete geçirdi.”^[2]

Bu anlatılanlardan şunu çıkarabiliriz: Alevilik, Arapları ikiye bölen, Şii ve Sünni ayrımından etkilenmiş ve Sünni olan Osmanlıya karşılık Şiiliği seçmişti.

Türk gelenekleriyle Şiiliğin beraber yaşatılması, Anadolu’da Alevilik denen bir topluluk yarattı. Geleneklerde Türk kimliği yaşatılsa da benlik olarak Aleviler artık Araplaşmıştı.

Aleviler bugün Ali’nin soyundan geldiklerini vurgulamaktadırlar. Alevler mezhep ve millet ayrımı yapamayacak düzeyde benliklerini yitirmişler midir?

Aleviler, Türk olan birinin Ali’nin soyundan gelmeyeceğini bilmeyecek denli kendilerini kaybetmişlerdir.

Bugün çağdaş denilen Aleviler, 1400 yıl önce yaşamış yüzlerce insanın katili olan Ali’nin soyunu yüceltmeye çalışmaktadırlar. Ali’nin kılıcını her defasında överken bu kılıcın, “adam öldürmenin simgesi” olduğunu görememektedirler.